سلام دوست خوب من...آره اين وبلاگ پدرامه كسي كه 10 ساله عشقش اونو تنها گذاشتو رفت پیش معبود.... كسي كه عشقش به وعده هايي كه به اون داده بود نتونست وفا کنه.... اما ...پدرام هنوز اميدواره..هنوزم دوسش داره ..آخه اون فقط روحشو از پدرام مخفي كرد اره اون جسمش رو نبرد ....الان بين عشق منو اون فاصله اي نيست حدود يكو نيم متر همين من رو زمین اون... .....پس عزيزم *جونم*نفسم*وعده ما جلوي پل صراط..... باشه.......يادت نره ها بین عشق منو تو فاصله ای نیست

 

          

سکوت شکننده ای فضای اطرافم را در بر گرفته . به صدای شب گوش می سپارم و شادم از زمزمه ی ماهی کوچک در تنگ بزرگ تنهاییش . دنیای کوچک من پر از حباب های نبودن است . حباب هایی که با یک بوسه می ترکند .
               " من پری کوچک غمگینی را می شناسم
                 که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را
                 در یک نی لبک چوبین می نوازد
                                               آرام آرام
                پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه   می میرد
                                    و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد..."
ای مهربان ترین مهربانان !
نور شناختت را در کنج قلب یخ زده ام بتابان که دیگر بیش از این توانی برای رها شدن ندارم .
پرواز در آسمان خیالت آرزوی من است ....

دلم به اندازه ی آسمان شب های پر ستاره ات پر از درد است. و چه حال بدیست آن هنگام که دلت هوای گریستن دارد و ابر چشمت یاریش نمی دهد .  می گویند اگر تو را صدا کنیم به حرفهایمان گوش میدهی . خدایا آیا فریاد پدرام تنهای تو به عرش کبریاییت نمی رسد ؟ !!! من که با دلی دردمند تو را می خوانم ! ......

خاطره

می دانستم روزی خواهد رسيد

که تبدیل خواهم شد به یک خاطره

یک اسم و تنها یک واژه

امروز همان روز است

روزی که مرا به خاک میسپارند

اما کسی نیست حتی برایم فاتحه ای بخواند

من هم تبدیل شدم فقط به چند خطی که در وبلاگ

نوشته شده که با خواندن آن گاهی اخم و گاهی لبخند

را به ارمغان می اورد

........ امروز مرد روحش شاد و یادش گرامی باد

 

زبان قلبم

        سلام به شما دوستان همیشگی

پس از مدتها داشتم به آرشیوم نگاه می کردم و نوشته های قدیمیمو مرور می کردم که

به نوشته زیر رسیدم یادش بخیرافسوس بی اختیار گونه هام خیس شد یاد اون روزی

افتادمکه این متنو نوشتم .........خیلی دلم گرفت

                                     خیلی دلم تنگ شد

                                     خیلی دلم... 

چقدر زود میگذره....حدود 5 سال پیش بود که این متنو نوشتم...پنج سال....       

بیشتر از آنکه تصور کنی خیانت دیده ام

وبیشتر از انکه باور کنی قلبم را شکسته اند ا

اما تو اما تو  نه خیانت کرده ای نه قلبم را شکستی

                                           تو جگرم را آتش زدی

زبانم میگوید به امید روزی که روزگارت سیاه تر از پر کلاغ

                                           تیره تر از غروب

                                           و غمگین تر از دم جدایی باشد

اما دلم می گوید. اما دلم میگوید به امید روزی که

                                            دیدگانت زیبا تر از بهشت

                                            بر لبانت لبخند

                                            و صد هزار پری کنیزت باشد

 

پاورقی:

   بازم از غم نوشتم...اما نه نه باور کنین که من ننوشتم این احساسمه که به قلمم فرمان میده وای خدای من....فقط تورو دارم اینم خودش یه دنیاست(لبخند)پدرام همچنان امیدوار.....(سه شنبه ١٣ دیماه ١٣٨۴)

حقيقتي به زيبايي گل سرخ .


تن خسته و دلشکسته در ژرفترين هنگام شب ٬ در تنها ترين ستاره ي دور از حقيقت
بي نسيب از افق و ناکام از عشق
٬بدنبال چرايي مضمن .
هماني که پيشينيان هرگز نيافتند .
همان چرايي که اگر ميدانست بي گمان عشق جاودان نسيبش بود .
کنون نوميدو سرگشته به سر گ
ذشت کوتاه خويش مينگرد .
سرگذشتي به کوتاهي يک عمر .
فرياد ز بيداد طبيعت .
ويراستار طبيعت هنوز مشغول است . گويي اينبار قرعه بنام اوست و کلمه اي بنام او بايد از تراژدي زندگي حذف گردد .
ناگهان چشم ميگشايد ........
گاهواره اي مملو از گلهاي سرخ
٬ فرشي باريک و طويل رو به آسمان با انتهايي نا پيدا برنگ گل سرخ ٬

و فضايي آکنده از عطر گل سرخ .
با خود ميگويد ........ اينجا برايم آشناست
٬
من اين گلهاي سرخ را مدتها بوييده ام
٬
ساعتها بروي اين راه باريک سرخ رنگ قدم زده و هيچگاه به آخر نرسيده ام
٬ و بارها در اين گاهواره ي گلگون بخواب رفته ام .
بر من چه ميگذرد ؟!! ...............                                                                        

 مرا چه ميشود ؟!! ..............                      
صدايي در گوشش زمزمه ميکند .........................................

شادمان باش شادمان که اينبار حقيقت است ٬ حقيقتي زيبا ٬ به زيبايي گل سرخ .
حقيقتي به زيبايي گل سرخ

 
                 
  يه حسی بهم ميگه :
 بيگانه را به خانه را نده ٬  او به قصد غارت آمده است ...
 نمی دانم چگونه می توانم همه را دوست داشته باشم ،
 همه را ... زشت و زيبا و مورچه و ديوار را
 همه را دوست داشته باشم و ... و دلبسته به هيچکس نباشم
 دلبسته بودن , شبيه طنابی در گردن داشتن است
 بايد مواظب باشی و گرنه
 يا خودت از دست می روی يا طناب بيچاره پاره می شود ...
 اگر خودت از دست بروی , دو حالت دارد
 يا طناب برای هميشه نعش خاطرات تو را , آويزان بر خودش حفظ می کند
 و يا از گردن بی جان تو بر گردن تازه نفسی ديگر می افتد ...
 و اگر طناب پاره شود ،
 يا تو در چاله های تاريک سردرگمی سقوط می کنی
 و يا دنبال طنابی ديگر برای آويزان کردن خودت می گردی ...
 رسم زندگی همين است
 و رسم عاشقی ...
بايگاني

بين عشق منو تو فاصله اي نيست

چه قدر سخته تو تابستون با غريبي آشنا شي يا اينکه وقتي بهار شه يه جوري ازش جدا شي چه سخته بي بهونه ميوه کال رو چيدن به خدا کم غصه اي نيست چند روزي تو رو نديدن چه سخته اون کسي که ميگفت واسه چشات ميمره بره و ديگه سراغي از تو و چشات نگيره گفتي که منو دوست نداري گله اي نيست بين عشق منو تو فاصله اي نيست گفتم که کمي صبر کن و گوش به من ده گفتي که بايد بروم حوصله اي نيست گفتم که کمي فکر خودم باشم انوقت جز عشق تو در خاطر من شعله اي نيست رفتي تو خدا پشت و پناهت بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست

امکانات
لينکها در صفحه جديد

کليه حقوق محفوظ است